Aile Apartmanı

(30.06.2013 tarihinde sosyal medya hesabımda paylaşılmıştır)

Yine son otobüsü yakalamayı başarıp, benden daha az içmiş ama benden daha sarhoş olduğu hal ve hareketlerinden, en çok da gözlerinden belli olan insanlarla beraber döndüm Karşıyaka’ya. Apartman girişinde karşılaşılan, aile ziyaretinden döndükleri hal ve hareketlerinden, en çok da üzerimdeki alkol kokusunu bile bastıran türk kahvesi ve ucuz oda spreyi kokusu karışımından belli olan komşulara alkol kokusunun çıkışını en aza indirmek için ciğerden değil de dişlerden bir ”iyi akşamlar” dileği yollayıp asansörü kullanma önceliğini onlara tanıdım. Alkollüyken gereğinden fazla kibarlaşan insanlardanım.

Eve her alkollü dönüşümde yaptığım gibi asansörün aynasında hal ve hareketlerimi, en çok da gözlerimi kontrol ederek sarhoşluk derecemi kestirmeye çalıştım. Sonuçta ailesiyle yaşayan bir insanım ve sarhoşken sarhoş değilmiş gibi davranmayı da kapsayan sorumluluklarım var onlara karşı. Elim cebimde hep bulundurduğum nane aroması kuvvetli, ayıkken göz yaşartan sakıza gitti. Hem belli bir miktar alkolden sonra sakızların işlevini kaybetmesinden hem de son bir aydır malum olaylardan ve gaz salınımı yüksek kolluk kuvvetlerinden dolayı gözler yeterince yaşardığından malum bir küfür sallayarak sakızdan vazgeçtim.

Sadece en deneyimli sarhoşların yapabildiği şık bir hareketle anahtarla kapı deliğini kavuşturup, kapıyı mağlup edip, içeri süzülüp, ev ahalisinin uyuduğunu görünce temkini ve denge sağlama çalışmalarını bırakıp yine sadece tecrübeli sarhoşların yaptığı gibi bir buçuk litrelik soğuk su şişesini yanıma alıp yatağıma doğru ağır ağır yürüdüm. Sarhoşken hızlı yürümek konsepte aykırı çünkü. Kot pantolon ve tişörtle sızıp kalmanın dayanılmaz çekiciliğine karşı, artık içimde iki üç damla kaldığını fark ettiğim irademi kullanıp, yine sadece en profesyonel sarhoşların yapabileceği  klas hareketler serisi ile kıyafetlerden kurtulup yatağa saldım kendimi. Son 2-3 damla iradeyi kıyafetlerle boğuşurken tükettiğimden, yatak örtüsünün olduğu yerde kalmasına karar verdim. Karar veremedim aslında. İçkiliyken büyük kararlar vermem sonra pişmanlık sebebi olabiliyor.

Gece 05.15 itibari ile ara ara tükettiğim suyun bitmesi üzerine mutfağa gittiğimde bitişik dairede, hal ve hareketleri göremesemde seslerden çözebildiğim kadarıyla kuzenimin de içmekte olduğunu anladım. Sarhoşluğun altın kuralıdır: Daima bir bira daha içilebilir. Zaten o vakte kadar içilmiş olan; dört fil ile bir mandayı bile duygusal ergenlere dönüştürebilecek miktardaki içki asla yeterli değildir. Ama dün belki de hayatımda ilk defa terliklerim ve çiçekli şortumla yan daireye geçme isteğime engel olmayı başardım. ”Nasıl bir aileyiz lan biz, bir kıvılcım çaksa koridorda hepimiz tutuşacağız” diye mırıldanarak yeni ve soğuk suyumla yatağıma döndüm. Bu sefer yatak örtüsüne şans tanımadım, tek harekette harcadım kendisini ve yine malum bir küfür sallayarak uykuya daldım.