Otuza dayananlara hayatın sunduğu bir kampanya var: Yaşlılıkla birlikte, yalnızlık hediye! Kampanya da denmez aslında. Bir kampanyaya dahil olmak ya da olmamak kişinin kontrolündedir. Bu daha çok, zorunlu askerlik gibi hayatın bir bölümünde insanın kendini önünde bulduğu ve bir şekilde üstesinden gelmeye çabaladığı, geride bırakmaya çalıştığı bir şey. Zorunlu yalnızlık!
Orson Welles vaktinde demiş ki: ‘’ Yalnız doğarız, yalnız yaşarız, yalnız ölürüz. Sadece sevgi ve dostluk sayesinde bir anlığına yalnız olmadığımız illüzyonunu yaratabiliriz.’’ Ben bu illüzyonu yaratan sihirbazlara içkiyi de ekliyorum.
Yalnızlığın sabit ve baki olduğunu kabul edersek eğer; yaşadığımız yalnızlaşmak olamaz aslında. Yaşlandıkça başımıza gelen bu illüzyonun kaybolması. Hem biz artık illüzyonlara inanacak devri geçiyoruz, hem de bu illüzyonu yaratacak olan sevgi ve dostluklarla ilgili sorunlar yaşıyoruz.
İçkinin ucuz olduğu o zamanlar, sorgusuz sualsiz kabul edip, kabul edilen dostlar ve masa altlarından gizlice elini tuttuğumuz kadınlar. Şimdi hepsi çok uzaktalar. Eski günlerin büyük dostları 3 kadeh içtikten sonra birbirinin aklına düşüyor artık. Tek yanlış tüm doğruları götürüyor çünkü.
Bak çevrende kalan insanlara. Aç Facebook’u arkadaş listendeki 850 kişiyi birer birer incele. Bu illüzyonu yaratacak kaç kişi var ? ‘’Ölüyorum’’ desen, varını yoğunu bırakıp yanına koşacak kaç kişi kaldı ? Arkadaşlıklar, ilişkiler, hatta evlilikler proje bazlı dönemsel işler gibiler. Proje bittiğinde sonlanıyorlar. Kurumsal – Profesyonel hayat dedikleri bu olsa gerek !
Kimse kimseyi o kadar da sevmemiş aslında, herkes seviyormuş gibi yapmış. Hayatlarını bir şekilde düzene sokabilen insanlar, o çukurun içinden çıkmayı başardıklarında, o boktan günlerde yanlarında olanlar aslında hiç yokmuş gibi davranabiliyorlar.
Aslında; bize doğru ve normal olarak öğretilen zorunlulukların dünyasında ‘’doğal’’ olan bu. Herkes hayatın ‘’doğal’’ akışı içerisinde kendi düzenine odaklanmak zorunda kalıyor. Kızmak manasız, zira ortada kızacak bir şey yok hayatın dinamiklerinden başka. Şahsen benim de kızdıklarım; bir tek kendini ak görüp diğer herkese bok muamelesi çekenler.
Alelade bir gecenin, alelade bir mekanında; bir zamanların ‘’suç ortağı’’, eşiyle bir anda karşına çıkar;
– Oooo nerelerdesin , hiç aramıyorsun ?
– Ne olsun be abi, iş güç koşturmaca. Sizden ? (İç ses: Ebenin amındayım, nerede olacağım! Sanki sen gün aşırı arıyorsun da.)
– Ne olsun kardeşim. Evden işe , işten eve takılıyoruz. Bir gün ayarla da bir şeyler yapalım bak yengen de sorup duruyor seni.
– Güzel olur haberleşelim (İç ses: Organizatörün müyüm lan ben sesin götoş. Ayrıca yenge kim amına koyayım ? Sizi ben tanıştırdım lan ! )
Hayat bu noktada bir de evlilik gibi illüzyonlar ile bizi pohpohlayıp; ‘’Ulan yine bir başına mal gibi bırakmadım seni ortalıkta keraneci ! ‘’ çekip aklımızı alıyor. Evlilik yalnızlığı gidermiyor ya da yalnızlığı paylaşmaya yaramıyor aslında. Evlilik yalnızlığı yanındakine de bulaştırıyor. Bir de insanı bir ton borca harca sokup namert patrona muhtaç ediyor. Taşıyıcısı evliyse eğer yalnızlığın, belirtiler çok geç ortaya çıkıyor ve tedavinin de bir manası kalmıyor.
Post-apokaliptik bir senaryoda, tüm çocukların lanet bir hastalıkla doğması gibi aslında hepimiz yaratılıştan yalnızız. Bazılarımız bununla mücadele ediyor ve belki kazanıyorlar da. Bazılarımız bundan zevk alıyor, iyi yanlarını yaşamaya çalışıyor. Diğerleri ise sadece kabulleniyor ve bir şeyler olmasını bekliyor. Kendine yetebiliyor olmak güzel bir şey aslında. Tek kişilik planlar yapmaktan gocunmamak, uygulamaya çekinip üşenmemek lazım. Bir de şunun farkında olabilmek gerek. Tüm çabalara ve illüzyonlara rağmen, ölürken tek başınasın. Yalnızlıktan ne kadar kaçınırsan kaçın, son ve en büyük yolculuğa tek başına çıkacaksın. O yüzden yalnızlığa alışmaya bak.
Aziz Nesin ne güzel demiş : ‘’ Kimin var ki senin sana öldüğünü söylesin ? ‘’
İlk Yorumu Siz Yapın