Unutmak iradeden bağımsız bir eylemdir. İsteyerek, deneyerek zorlayarak veya antreman yaparak insan bir şeyi, birini ya da bir olayı daha kolay unutamaz. Unutmanın gerçek anlamları olan bir şeyin bellekten çıkması, bir işin yapılmasının atlanması, bir nesnenin dalgınlık ile bir yerlerde bırakılması tamamen hayattaki önem sırası tercihlerinin sonucu olarak bazı şeylerin geride kalması ile ilgili teknik bir konudur.
Unutmak tüm dillerde insanın en çok ırzına geçip , en çok istediği kılıfa soktuğu kelime olabilir. Ama ilginçti ki; kaydığı çoğu anlamda irade dışında gerçekleşme özelliğini terk etmemiştir.
Söz konusu bir kişi ise eğer; unutmak genellikle ”yokluğa alışmak” manasında kullanılır. Çünkü hayatın bir bölümünü paylaştığın birini ve yaşanan tüm hikayeyi tamamıyla hafızadan silip atabilmek sahip olduğumuz bir kabiliyet değildir. Yoksunluğa alışmak yerine kullandığımız unutmak da zaten, bir sisteme bağlı olarak belirli kurallar dahilinde değil; kendiliğinden olur hayatın akışı içinde. Eğer dedikleri gibi birini sevmek devrimci bir eylemse; birini unutmak anarşist bir eylemdir.
Acı bir tecrübeyi ve kötü günleri de gerçek anlamıyla unutamaz insan. Kötü bir olay hakkında unutmaktan bahsedilirken aslında söylenmek istenen; o olayın getirilerine ve sonuçlarına alışıldığı ve bunların günlük hayata etkisinin artık azaldığıdır. ”Yaraları sarmak” manasında kullandığımız unutmak da aslında içerisinde alışmak ve kabullenmek anlamlarını barındırır. Bu yüzden unutmak biraz da fatalist bir eylemdir ve yine hayatın akışı içerisinde kendiliğinden gerçekleşir.
”Vazgeçmek” anlamında kullanıldığında ise unutmak asgari miktarda irade gücü gerektirir. Vazgeçmenin ön şartı bir şeyleri yapmamak olduğundan, doğası gereği insanın kendisine karşı gelmesini buyurur. Bundan dolayı unutmak direniş gerektiren bir eylemdir.
Her ne kadar şekil olarak olumsuz olsa da; tüm manâları ile düşünüldüğünde zaman zaman iyi gelir unutmak. Yardımseverdir. Çok konuşmaz, dinler ve dinlerken iyi içer. Ama hassastır, kırılgandır ve çabuk incinir. Bir koku, bir ses, bir sandalye, bir rakı kadehi ve bazen bir fotoğraf öldürüverir onu. O zaman adına hatırlamak denen kancık çıkar pusudan meydana. Dışı süslü, içi batak Ulus’ta bir pavyon misali emer bitirir adamı, çökertir. Bazen gecenin köründe açık tekel aratır. Ama en çok yorar insanı hatırlamak. Hatırlamak orospu çocuğu bir eylemdir.
İlk Yorumu Siz Yapın